لابه لای برگ های زندگی

گاهی بدست نیاوردن،نرسیدن،خود معجزهای بزرگ استکه شایدخیلی دیر به چشم بیآید.گرچه صدای آه بعضی حسرت های بلند و خسته کننده، آدم را به انتهای ناامیدی می رسانداما بعدها خواهیم فهمید جای پای بعضی آدمها اگر ماندنی می شد و بعضی از اتفاقات اگر بیش از پیش خاطره ساز می شدند...دیگر امیدی نمی ماند که به انتهای ناامیدی برسد!اشک ها کش دار و روح پریشان تمام عمر را عزادار بود...+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۵/۰۲ساعت10:19 توسطساناز | ...

ادامه مطلب