گاهی بدست نیاوردن،
نرسیدن،
خود معجزهای بزرگ است
که شاید
خیلی دیر به چشم بیآید.
گرچه صدای آه بعضی حسرت های بلند و خسته کننده، آدم را به انتهای ناامیدی می رساند
اما بعدها خواهیم فهمید جای پای بعضی آدمها اگر ماندنی می شد و بعضی از اتفاقات اگر بیش از پیش خاطره ساز می شدند...
دیگر امیدی نمی ماند که به انتهای ناامیدی برسد!
اشک ها کش دار و روح پریشان تمام عمر را عزادار بود...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۵/۰۲ساعت 10:19 توسط ساناز |
برچسب: حاتمه,ابراهیم,زاده,
نویسنده: آرمان دادخواه
تاريخ: جمعه
3 شهريور
1396 ساعت: 14:59